Biografie
Luc De Winter
Luc De Winter (° 1966) was dertien jaar oud toen hij, luisterend naar de Schilderijententoonstelling van Moessorgsky, plots ervaarde hoe de grens tussen zichzelf en de muziek wegviel. Hij was de muziek. Elk kader om dit te verwoorden of zelfs maar bij benadering te plaatsen ontbrak op dat moment volledig. Deze prille ervaring staat ongetwijfeld niet los van het feit dat hij vervolgens zijn leven zou wijden aan muziek, zenboeddhisme en hun onderlinge wisselwerking.
Hij studeerde af aan het Lemmensinstituut te Leuven, onder meer voor orgel, compositie en muziekgeschiedenis. Zijn belangrijkste leraren waren Luk Bastiaens, Reitze Smits, Luc Van Hove en Yves Knockaert.
De interesse in het zenboeddhisme kwam pas vanaf 1992 echt tot bloei. In 1996 begon hij een doorgedreven praktijk in de zen traditie. Hij ontving de bodhisattvawijding in 1998, de monnikswijding in 2003 en werd vervolgens leraar van Ho Sen Dojo te Antwerpen, waar hij meditatiesessies, workshops en groepsgesprekken leidt en persoonlijke begeleiding biedt; elk jaar begeleidt hij ook een viertal retraites. Van zijn leraar meester Patrick Pargnien (Bordeaux) ontving hij de dharma-transmissie waarmee hij officieel zenmeester werd.
Luc benadrukt steeds dat de verdieping en het ontwaken (verlichting) zoals die gecultiveerd worden in het (zen)boeddhisme, niet tot deze traditie beperkt zijn. Ze maken deel uit van ons mens-zijn, en we vinden deze mystieke praktijk van het overstijgen van het persoonlijke bestaan dan ook terug bij advaita vedanta, soefisme, christelijke mystici als Meister Eckhart, en talloze andere leraren en tradities.
Vrijwel alle muziek van Luc De Winter is geïnspireerd door deze universele, transcendente ervaring, deze intimiteit met het bestaan. Hij beschouwt zijn werk dan ook als een uitdrukking daarvan, en als een uitnodiging tot diezelfde ervaring. In die zin is het sterk verwant met de Japanse shakuhachi-traditie, de Indische klassieke muziek, oude christelijke liturgische muziek als het gregoriaans, middeleeuwse en renaissancemuziek, en het werk van twintigste-eeuwse componisten als Olivier Messiaen, Morton Feldman, Giacinto Scelsi en Arvo Pärt.
Luc schreef muziek voor en in opdracht van verscheidene ensembles (Carré, Trio Aura, Ictus Ensemble, Ensemble Polyfoon, I Fiamminghi), solisten (Lucy Grauman, Paul De Clerq, Frederik Croene, Veerle Peeters, Isabel Alonso Morillo, Tristan Driessens, Osama Abdulrasol, Lily Moons, Erwin De Bock, Lieselot Watté, Katrien Mannaert, Annelies Focquaert, Annelies Brants) en voor het fluit & piano duo Linde Van den Berk en An Van Reeth. Zijn muziek werd uitgevoerd in het kader van festivals als November Music, Grenzenloos, Klankdomein, De Gentse Feesten en het Festival Van Vlaanderen en werd uitgezonden door VRT radio, televisie en de Duitse Radio.
Sinds 2018 leidt Luc een teruggetrokken leven wegens chronische gezondheidsproblemen. Het omgaan met en aanvaarden van fysieke beperkingen vormt sindsdien een wezenlijk onderdeel van zijn dagelijkse discipline.
Samenwerking met Kazuaki Tanahashi
Sinds 2008 werkt Luc samen met kalligraaf, vertaler van klassieke boeddhistische teksten en vredes- en milieuactivist Kazuaki Tanahashi (°1933).
Deze samenwerking leidde tot het programma Sandokai - Zen & Polyphony (2010) in opdracht van Ensemble Polyfoon, dat instond voor vier uitvoeringen en een Cd-opname. De zeven stukken voor a capella koor zijn zettingen van klassieke teksten uit het zenboeddhisme, in een nieuwe vertaling van Tanahashi met medewerking van gerenommeerde zenleraars als Joan Halifax (Santa Fe), Dan Leighton (Chicago) en David Schneider (Keulen).
Een jaar later volgde de uitvoering van Death Poem voor mezzo en piano, op een gedicht van Tanahashi.
Kaz maakte de cover voor Lucs pianoalbum Kannon's Pillow (2012); ook de vormgeving van deze site is hierop gebaseerd.
In 2013 werd Songs from Five Scoop Hut gecreëerd, een liedercyclus van anderhalf uur op poëzie van de legendarische zenmonnik Ryokan, in Engelse vertaling van Tanahashi. Uitvoerders waren mezzo Els Mondelaers en pianiste Veerle Peeters.
Tanahashi, De Winter en violiste Lily Moons organiseerden een “kalligrafisch concert” in de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen, oktober 2015. Tijdens de uitvoering van Chant & Chaconne voor viool solo werd er gekalligrafeerd; op andere momenten improviseerden Lily en Kaz samen muziek en kalligrafie.
In 2017 gaf Kaz' vredesorganisatie A Word Without Armies (Berkeley, CA) Luc opdracht tot het schrijven van Ten Millennium Future voor orgel. Het werk werd een eerste keer uitgevoerd in 2018 door Annelies Focquaert; na elk van de drie delen maakte Tanahashi een grote kalligrafie.
De liedercyclus voor sopraan en orgel Cold Mountain is gebaseerd op vertalingen die Tanahashi maakte met zenmeester en dichter Peter Levitt (British Columbia), ditmaal van de poëzie van Hanshan (China, 9e eeuw). Hij werd gecreëerd door Annelies Focquaert en Annelies Brants in oktober 2019.
Aigo
AIGO - a ceremony for consort (tweede strijkkwartet, met een duur van circa één uur) werd gecreëerd door een viola da gamba kwartet (Piet Stryckers Piet Van Steenbergen, Lies Wyers & Pieter Vandeveire) in de gotische Keizerskapel te Antwerpen op 11 november 2011.
Pianomuziek
Op 12 februari 2012 werd Lucs piano album Kannon's Pillow vertolkt door Veerle Peeters, met een live concert aan het publiek voorgesteld. De zeven stukken ervan waren geschreven in de jaren 2000/2001 en 2010-2011. KLARA stelde de CD uitvoerig voor in een interview met de componist, en zou de opname gedurende jaren op de playlists houden staan.
Filmregisseur Konrad Maquestieau realiseerde een kortfilm The Regarder of Sounds , gebaseerd op het Kannon's Pillow album; deze film ging in première in Cinéma Galeries, Brussel (december 2013); hij werd in oktober 2014 gepresenteerd te Antwerpen (zaal Roma) en te Amsterdam (EYE Filmmuseum).
In de jaren 2012 - 2017 schreef Luc nog meer dan tweeënhalf uur pianomuziek; het laatste stuk hiervan, de zevendelige cyclus Book of Presence werd in 2017 gecreëerd door Erwin De Bock. Andere werken werden uitgevoerd door Veerle Peeters en An Van Reeth.
Pas eind 2025 keerde Luc terug naar de piano om te beginnen aan de compositie van Urmayah opus 78.
